Żyd, dobry kraju obywatel. Kwestia żydowska w Polsce w dobie Sejmu Czteroletniego (1788-1791)

Celem niniejszej pracy jest szczegółowa analiza zagadnień, którymi zajmowano się w ramach wielkiej dyskusji nad „kwestią żydowską” w dobie Sejmu Czteroletniego w Polsce. W okresie tym po raz pierwszy w polskiej publicystyce społeczno-politycznej podjęto tę kwestię w sposób pełny, kompleksowy, nieprzyczynkarski. Choć można powiedzieć, że cały okres stanisławowski zaowocował projektami zmian w życiu społeczności żydowskiej w Polsce, jednak ich apogeum nastąpiło właśnie w czasie Sejmu Wielkiego. Wynikało to z poczucia konieczności zmian w położeniu Żydów w Polsce, które miały doprowadzić do ściślejszego ich zespolenia z państwowością polską i integracji z pozostałymi narodami zamieszkującymi Rzeczpospolitą. W dobie przebudzenia patriotycznego i związanego z nim zapału reformatorskiego, których celem było uratowanie polskiej niepodległości po tragedii pierwszego rozbioru i w sytuacji zbierających się kolejnych czarnych chmur nad Rzecząpospolitą, które mogły doprowadzić do jej całkowitego unicestwienia, dostrzeżono wreszcie, że największa na świecie diaspora żydowska zamieszkująca w tym czasie państwo polsko-litewskie może – po odpowiednich reformach – także wzmocnić i utrwalić jego dalszy byt. (ze Wstępu Autora)

ZOBACZ SPIS TREŚCI