Matka Bolesława sięgała po pióro niejednokrotnie, czego świadectwem jest niniejsza edycja pism zebranych, ale robiła to zwykle po to, by zaradzić bieżącym potrzebom otaczających ją sióstr: nawiązać niezbędne kontakty, zapewnić sobie i swoim podopiecznym podstawowe warunki bytowe czy ugruntować w pamięci i codzienności towarzyszek reguły życia w młodym jeszcze Zgromadzeniu. (…)

Dzieła zawarte w tym tomie stanowią w dużej mierze wynik różnorodnych lektur Matki Założycielki, jej zatrudnień pedagogicznych oraz pracy redakcyjnej polegającej na łączeniu rozmaitych tekstów w spójną całość. Obfite czerpanie ze źródeł, wplatanie do swoich wypowiedzi licznych i obszernych cytatów, prowadzące czasem wręcz do zastępowania własnego wywodu cudzym, można uznać za cechę konstytutywną warsztatu pisarskiego bł. Bolesławy. (…)

Bez mała wszystkie utwory, jakie znalazły się w kanonie dzieł literackich B. Lament, mają związek z jakimś oficjalnym świętem lub pomniejszą uroczystością. Przykładem pierwszej grupy są wiersze i inscenizacje z okazji Bożego Narodzenia (Jasełka), Uroczystości Chrystusa Króla czy Nowego Roku (Stary i Nowy Rok). Do drugiej grupy należą dialogi osnute na motywach biblijnych (utwór o dziesięciu pannach), hagiograficznych (Święta Łucja) oraz wiersze okolicznościowe (np. seria imieninowych powinszowań). Wyjątkiem są dwa teksty: utrzymany w rejestrze intymnej refleksji utwór o incipicie „Życie to mieszanina szczęścia i niedoli” oraz incipicie „Jakżem szczęśliwa, żem polska dziewoja” zanotowany we wspomnieniach jednej z sióstr. (Ze Wstępu do Tomu III)

ZOBACZ SPIS TREŚCI